NETFLIX — FILM ORYGINALNY
ŚWIĄTECZNY SPADEK
GALA FUNDACJI TOYS FOR TOTS
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
DLA DOMU OD SERCA
- Widzieli państwo pannę Langford? - Nie.
- Szukam panny Langford. - Przykro mi.
- Widzieli państwo pannę Langford? - Nie.
Przykro mi.
- Panie Pittman? Przepraszam? - Chwileczkę.
Nazywam się Worthington.
Przewodnicząca rady fundacji Toys for Tots.
Już kończę.
Panna Langford reprezentuje firmę Dla Domu od Serca?
Oczywiście. Prawie skończyłem.
Powinna mieć prezentację 20 minut temu. Nie mogę jej znaleźć.
Tak! I tak to się robi! Przepraszam. Co pani mówiła?
Panie Pittman, gdzie pańska narzeczona?
Brawo! Dziesięć punktów od sędziego z Rosji.
Dziękuję. Lata gimnastyki. Tego się nie zapomina.
Dziękuję.
- Dobroczynność jest piękna. - Toys for Tots docenia hojność.
Dam dwa razy więcej, jeśli przeskoczysz przez to.
- Zapomnij. - Tchórzysz?
Cztery razy więcej. To mnóstwo zabawek dla dzieci.
- Dalej, Ellen! - Zrobi to.
- Zgoda, ale chcę czek od razu. - Już podpisuję.
Panno Langford!
IMPREZOWA DZIEDZICZKA RUJNUJE BAL
„Imprezowa Dziedziczka”...
WYGŁUPY IMPREZOWEJ DZIEDZICZKI
DLA DOMU OD SERCA
„Bywalczyni salonów i dziedziczka fortuny Dla Domu od Serca, Ellen Langford,
znów tak balowała, że nic dziwnego, że jest nazywana Imprezową Dziedziczką.
- Alice, moja córka u siebie? - W sali konferencyjnej.
- Poprosić ją? - Sam do niej pójdę.
KOLEKCJA WIOSNA/LATO
Pomyślałam, że czas na bardziej chwytliwy slogan.
„Prezenty od serca” brzmi staroświecko.
Bardziej martwią mnie takie artykuły.
Przez godzinę uspokajałem panią Worthington.
Chodziło o cele dobroczynne.
- Ktoś mnie podpuścił. - Podpuścił? Masz 12 lat?
W miejscach publicznych jesteś ambasadorką firmy.
Kiedy zostaniesz prezesem, będziesz jej twarzą.
Podjąłeś decyzję? Przechodzisz na emeryturę?
Planowałem, ale nie wiem, czy się odważę.
Muszę zostawić firmę w rękach kogoś, komu ufam.
- Przepraszam. - Postaraj się bardziej.
Proszę. Dla dobra nas wszystkich.
Może to moja wina.
Po śmierci Nory pozwalałem Ellen na zbyt wiele.
Myślisz, że ją rozpieściłem?
Nie każde dziecko dostaje ferrari na Gwiazdkę?
- Zabawne. - Prawie zapomniałam.
Najważniejsza sprawa. Twoja kolej na świąteczny list.
Wiesz już, co napiszesz w tym roku?
Tato? Wybacz, Alice. Zjemy razem lunch?
Skarbie, o 13 mam telekonferencję.
- Przełożę ją na 15. Jest twój. - Serio? Świetnie.
Naprawdę mi przykro.
Dziękuję. To również moja wina.
Chcę cię nie tylko przeprosić,
ale też zrobić coś, żeby naprawić swoje błędy.
Nie musisz.
Muszę. Dla firmy, dla ciebie i dla mamy.
Dla siebie też.
Chcę udowodnić, że potrafię coś więcej niż tylko imprezować.
- W porządku. - Super.
A co chcesz zrobić?
Jeszcze nie wymyśliłam, ale...
Może urządzę kolejną zbiórkę dla Toys for Tots?
Może na walentynki? Zorganizuję imprezę, zaproszę prasę...
Ellie, skarbie. Przejmujesz się wizerunkiem.
Ja również, ale...
powinnaś skoncentrować się przede wszystkim
na charakterze naszej firmy.
Na klientach, którzy kupują nasze produkty.
Jasne.
Zwyczajnych ludziach, którzy wiodą zupełnie inne życie niż my.
Rozumiem.
Większość z nich pochodzi z małych miast.
Czekaj, chyba na coś wpadłem.
- Wiem, co możesz zrobić. - Serio? Co?
Pojedziesz w podróż. Służbową.
Dobrze.
Zawieziesz listy świąteczne do wujka Zeke'a.
Mam jechać do Snow Falls?
Moja kolej, żeby dostarczyć listy, ale powinnaś pojechać zamiast mnie.
Zobaczysz, gdzie wszystko się zaczęło.
Dobrze. Kiedy mam jechać?
Dziś? Poważnie?
- Żartujesz? - To nic takiego.
A Maui? Bilety już kupione.
Wylatujemy dopiero w Wigilię. Zdążę.
Masz tylko 100 dolarów i bilet w obie strony?
Zatrzymam się u wujka Zeke'a. Jest właścicielem pięknego pensjonatu.
- Będzie fajnie. - Dlaczego 100 dolców?
Tylko tyle mieli tata i wujek, kiedy zaczynali.
Daj spokój, to naprawdę uroczy pomysł.
Jeśli podołasz... wyzwaniu, zostaniesz wreszcie bossem?
Przestań, to nie mafia. Ale tak, zostanę.
- Stówa to mało. Weź karty kredytowe. - To wbrew zasadom.
- Obłęd. - Poza tym są podpisane moim nazwiskiem.
- No i co? - O to właśnie chodzi.
Ludzie traktują cię inaczej, kiedy wiedzą, że masz odziedziczyć fortunę.
Dlatego muszę jechać incognito.
Kochanie...
dlaczego się torturujesz?
Mam dość tego, że ludzie widzą we mnie tylko bogatą dziewczynkę.
Udowodnię ojcu i sobie,
że potrafię czegoś dokonać.
Że nie jestem tylko Imprezową Dziedziczką.
No tak...
- O co z tym chodzi? - Z listami świątecznymi?
Spójrz na kartkę z życzeniami.
Z tyłu jest pierwszy biznesplan.
Tata i wujek spisali pomysł założenia firmy
na tym, co mieli pod ręką.
A listy?
Co roku piszą do siebie coś w rodzaju newslettera,
żeby opowiedzieć, co się u nich wydarzyło złego i dobrego.
- Nie prościej wysłać e-mail? - Spójrz na daty.
GRUDZIEŃ 1981 R.
Kiedyś nie było e-maili.
W ten sposób są zobligowani do spotkania w święta.
- To taka firmowa tradycja. - No tak.
Powinniśmy ruszać. Pewnie jest straszny korek na lotnisko.
- Widziałaś bilety, które dał ci ojciec? - Nie. A co?
Powiedzmy, że nie musimy się martwić o korki na lotnisko.
Witamy na nowojorskim dworcu autobusowym.
Prosimy o niepozostawianie bagażu.
Proszę.
Pamiętaj, że uda się, jeśli nie zdradzisz, kim jesteś.
Jasne.
- Pozdrów ode mnie Zeke'a. - Dobrze. Nie martw się, poradzę sobie.
Dam radę.
- No dobrze. - Ellie?
- Oddaj karty kredytowe. - Racja.
Dziękuję.
Jeszcze platynowa.
Sprytne.
- Pa. - Bon voyage!
Za chwilę odjeżdża autobus do Snow Falls.
Przepraszam, czy to odprawa bagażowa?
- Jasne. - Proszę być ostrożnym.
Mam kilka delikatnych przedmiotów.
- Spoko. - Dziękuję.
Przepraszam.
- Ostrożnie, złotko. - Przepraszam.
Szukam swojego miejsca, ale nie widzę żadnej numeracji.
- Miejsca nie są numerowane. - Skąd mam wiedzieć, gdzie usiąść?
Na wolnym miejscu. Proszę.
Dziękuję.
- Szuka pani czegoś? - Przycisku.
Do czego?
Chcę przywołać obsługę. Napiłabym się wina.
- Rzadko jeździ pani autobusami? - Tak między nami, to mój pierwszy raz.
Nie...
Ja jestem starą wyjadaczką. Kathy Garver.
Ellen La...
- Nieważne. - Miło mi, Ellen.
WITAMY W SNOW FALLS
Proszę pani?
Proszę pani!
Przepraszam. Proszę wybaczyć.
Jeszcze się nie obudziłam.
Dziękuję.
Nie ma pan wydać?
- W porządku. Wesołych Świąt. - Przepraszam.
Panu też życzę Wesołych Świąt!
Ostrożnie!
Nie!
Proszę uważać!
O Boże.
Chce pani spowodować wypadek?
- Rozjechał pan moją walizkę! - Co robiła na środku ulicy?
Na chwilę się odwróciłam, a jakiś facet po prostu...
- Facet? - Tak.
Może...
- Potrzebuje pani taksówki? - Dziękuję, zaczekam na kolejną.
To może potrwać. Mamy tu tylko jedną taksówkę.
- Wezwę Ubera. - Nic z tego.
- Lyft? - Nie wiemy nawet, co to jest.
Z zasięgiem też mamy problem.
BRAK SIECI
Cudownie.
Rozjechałem pani walizkę, więc podwiozę panią za darmo.
Proszę mi wierzyć, nie ma pani wyboru.
- Jest pani z Nowego Jorku? - Tak. Skąd pan wie?
Domyśliłem się.
Jak?
Drugi autobus zawsze przyjeżdża z Nowego Jorku.
Był pan kiedyś?
Byłem.
I co pan sądzi?
Wróciłem tu, prawda?
Dziękuję za podwózkę.
Drobiazg.
Ma pani rezerwację?
- Tu też pan pracuje? - Jestem kierownikiem. Jake Collins.
Taksówką jeżdżę, kiedy Hermanowi dokucza artretyzm.
Cóż... przyjechałam do właściciela.
- Zeke'a? - Jest tutaj?
- Wyjechał dziś rano. - Co?
- Mówił, kiedy wróci, Kelly? - Znasz Zeke'a.
Nasz szef i jego tajemnicze podróże.
Nie zdradza szczegółów zwykłym śmiertelnikom.
- To jego słowa. - Powiedział, na jak długo wyjeżdża?
- Kelly? - Cytuję: „Wrócę, kiedy wrócę”.
- Czyli wróci, kiedy wróci. - Może pan do niego zadzwonić?
Proszę powiedzieć, że przyjechała Ellen Lan... London.
Jak mówiłem, mamy kiepski zasięg, a poza tym Zeke nie uznaje komórek.
Ale mój ojciec...
Myślałam, że wie o moim przyjeździe.
Nic mi nie wspominał. Chce pani ten pokój, pani Lanlondon?
Po prostu London. Ellie London.
Rozumiem. W pokoju jest telefon stacjonarny. Płatny.
- Super. - Ciasteczka są gratis.
Świetnie.
Nie ma go? Cały Zeke.
Na emeryturze stracił poczucie czasu.
Co mam teraz zrobić?
Rozgość się w pensjonacie.
- Miejmy nadzieję, że Zeke jutro wróci. - A jeśli nie?
Może zostawię listy na recepcji i wrócę do Nowego Jorku?
Przykro mi, musisz oddać je do rąk Zeke'a.
Taka jest tradycja i nasza umowa.
Do Wigilii zostało trzy dni. Cholera. Halo?
Słabo cię słyszę, skarbie. Coś przerywa.
Do Wigilii zostało trzy dni. Obiecałam Grayowi...
Halo?
O nie!
Chwileczkę!
Reszta. Przepraszam, że tak długo, ale musiałem iść do sejfu.
- Rzadko widujemy studolarówki. - Czy Zeke się odezwał?
Nie, przykro mi.
Jeśli pani zgłodnieje, za rogiem jest knajpa.
Zamówię do pokoju.
- No co? - Nie mamy takiej usługi.
Odprowadzę panią. I tak idę po kawę.
- Szybko robi się tu ciemno. - Jesteśmy na dalekiej północy.
Dziękuję. Wesołych Świąt, Jake.
Wesołych Świąt dla pięknej pani.
Dzięki.
Zapomniała pani drobnych?
Nie, tylko mam ograniczony budżet.
Mój narzeczony uważa, że wspieranie bezdomnych wyrządza im krzywdę.
Absurdalne.
Nie mówię, że się z nim zgadzam.
Dobroczynność poprawia nam samopoczucie, czyli to egoizm.
Powinniśmy dawać bezdomnym pieniądze czy zachęcać ich do zarabiania?
Ładna teoria.
W praktyce Baxter docenia każdy datek, za który kupi ciepły posiłek.
Chodźmy.
U DEBBIE
Rany, ale tłum. Powinnam była zrobić rezerwację.
- Znam właścicielkę. - Cześć, Jakie!
- Zdążyłeś na swój ulubiony posiłek. - Dzięki, ciociu, wpadłem tylko po kawę.
Szefowa kuchni zostawiła dla ciebie krem z owoców morza.
Nie chcesz jej drażnić. Szefowa kuchni to ja.
Coś do picia, do jedzenia, cieplejsze ubranie?
Przeżyje. Zostaje tylko do jutra.
Miło, że przyprowadziłeś swoją dziewczynę do mojej skromnej restauracji.
- Nie jestem jego dziewczyną. - To Ellie London.
- Jest gościem w pensjonacie. - Zgadza się.
Rozumiem, nie jesteście parą.
Zostajesz tylko jedną noc?
Szkoda, że przegapisz kolację ze Świętym Mikołajem.
To nasza wigilijna tradycja.
Ustawiamy domek Świętego Mikołaja dla dzieci i zbieramy datki.
Panna London ma problem z dobroczynnością.
Wcale nie. To nieprawda.
Będą tańce i cicha aukcja. Fajna zabawa, powinnaś zostać.
Nie mogę. Muszę wracać do Nowego Jorku. Przyjechałam tylko do Zeke'a.
Zeke'a Danielsa? Dobrze trafiłaś. Ciągle tu przychodzi.
Widzisz tamten stolik? Przy nim wszystko się zaczęło.
Tu Zeke Daniels i Jim Langford wpadli na pomysł
założenia firmy Dla Domu od Serca.
Gdyby nie moja knajpa,
może nigdy nie zbiliby fortuny.
Skąd znasz Zeke'a?
Jestem... przyjaciółką rodziny.
- Jima Langforda też pani zna? - Czy znam?
Chodziliśmy ze sobą w ostatniej klasie liceum.
Spotykała się pani z... panem Langfordem?
Dopóki nie poznał Nory.
Była uroczą dziewczyną i niezwykle inteligentną.
Wszyscy ją uwielbiali. Tworzyli z Jimem piękną parę.
- Pobrali się w pensjonacie? - Tak.
Słyszałam, że Nora zmarła dziesięć lat temu.
Biedny Jim.
Wybacz te wspominki. Przejrzyj menu. Za chwilę wrócę.
- Wszystko w porządku? - Tak. Jak najbardziej.
To pańska ciocia?
Urodziłem się tu. Mam w tym mieście sporą rodzinę.
- Była piosenkarką? - Tak.
Nic wielkiego, w lokalnym zespole. Nadal ma wspaniały głos.
Dorastał pan tutaj, ale potem mieszkał pan w Nowym Jorku.
Co pana skłoniło do powrotu?
Życie w wielkim mieście nie jest dla mnie.
- Przepraszam. - Wszystko w porządku?
Ja...
nie cierpię tej kolędy.
Litości.
- Wydaje się miła. - Ciociu...
- Mówię tylko, że to miła dziewczyna. - Jest gościem w pensjonacie.
- I nie jestem zainteresowany. - Bo nie chcesz.
Chcę zmienić kolędę.
Nie możesz zamykać się w sobie.
- To niezdrowe. - Nic mi nie jest.
I właśnie dlatego wyżywasz się na szafie grającej!
Wdech. Wydech.
Poczuj, jak twoje komórki rosną.
Jak się mnożą.
Stajesz się jednością
ze sobą i ze wszechświatem.
A ty z czego się tak cieszysz?
Pani London? Wszystko w porządku?
W moim łóżku coś jest. Jakieś zwierzę.
Zerknę.
- W porządku? - Rany.
- Co? - Ma pani szczęście.
Niemal pogryzł panią...
termofor.
- Że co? - Pojemnik z gorącą wodą.
Wszystko w porządku?
Tak, możecie wracać do siebie.
Winowajca został pojmany i poniesie zasłużoną karę.
Dziękuję.
- Co ten termofor robił w łóżku? - Miał panią ogrzewać.
Dbamy o komfort naszych gości.
Zwłaszcza tych, których piżama nie jest dostosowana do tutejszego klimatu.
Dziękuję.
- Dodatkowy koc? - Dobranoc.
Przepraszam?
To nie jest tłusta śmietana, tylko bita śmietana.
Obawiam się, że ciocia Debbie nie przysłała, kapitanie Williams.
Myślałeś, że nie zauważę różnicy?
- Masz mnie za idiotę? - Oczywiście, że nie.
Obniżę panu rachunek o cenę jednego dzbanuszka tłustej śmietany.
I to rozumiem.
Jestem pod wrażeniem, jak sobie pan poradził.
Kapitan Williams? To uroczy staruszek.
Od śmierci żony spędza Boże Narodzenie u nas.
Taka tradycja.
Przepraszam.
Wesołych Świąt życzy pensjonat w Snow Falls.
Chwileczkę, jest obok mnie.
- Wujek Zeke? - Nie, to ja. Dostałaś moje SMS-y?
- Przykro mi, kotku, tu nie ma zasięgu. - Dzwoniłem od rana. To irytujące.
- Miło słyszeć twój głos. - O której wracasz?
Nie jestem pewna.
- To znaczy? - Wujka jeszcze nie ma.
Ellen! Dzisiaj impreza świąteczna w mojej firmie.
- Faktycznie. - Musisz zdążyć. Chcę zrobić wejście.
- Nie mogę jeszcze wyjechać. - Przekaż komuś listy i wracaj.
Przykro mi, kochanie, ale zgodnie z tradycją muszę oddać je wujkowi.
Tradycja? Co to ma być, Skrzypek na dachu?
- Nie bądź niemiły. - Rób, co chcesz.
Przykro mi, ale utknęłam tu na dłużej.
Nie szkodzi, Karen dotrzyma mi towarzystwa.
- Karen? - Z księgowości.
- No tak, jak mogłabym zapomnieć? - Co mówiłaś?
- Nic. - Nie słyszę cię.
Halo? Gray?
Mógłby pan?
Halo?
To pewnie awaria linii. W zimie to się często zdarza.
Gray to pani narzeczony? Ten, który nie popiera dobroczynności.
Chciałby, żebym wróciła przed Dniem Niepodległości.
Skontaktował się pan z Zekiem?
- Przykro mi. - Przykro panu?
Dlatego, że się nie udało, czy że pan nie próbował?
Mówiłem, że Zeke nie ma komórki, a telefony nie działają.
Zeke będzie, kiedy będzie.
- Nie mogę dłużej zostać. - Uraziłem panią?
Skończyła mi się gotówka. Nie mam jak zapłacić.
- Akceptujemy karty kredytowe. - Nie mam karty.
- Kto podróżuje bez kart? - Cudownie, muszę zadzwonić do ojca.
Co?
Nieważne, sama sobie poradzę. Dziękuję.
Panno London? Ellie?
- Wszyscy to przerabialiśmy. - Co?
Problemy finansowe.
- Wiem, że nie uznaje pani jałmużny... - Nie...
Chciałbym skończyć.
Nasza sprzątaczka jest na urlopie, a Kelly się rozchorowała.
Co pan sugeruje?
- Umie pani ścielić łóżka? - Oczywiście.
POKÓJ NR SIEDEM
A niech mnie.
Do 14 musimy sprzątnąć po cztery pokoje na głowę.
Damy radę.
Tak. Dobry podział.
Powodzenia.
Dasz sobie radę.
To potrwa dłużej, niż sądziłam.
Przepraszam, nie przywykłam do sprzątania.
Najwyraźniej. Czym się zajmujesz?
- Ja? - Tak.
Jestem...
KONKURS PIECZENIA
Piekarzem.
Naprawdę?
Mówią na mnie Ellie Piekareczka. Uwielbiam piec.
Szkoda, że nie macie tu kuchni. Pokazałabym, co potrafię.
Mówi się trudno.
Właściwie...
Na 16 musimy dostarczyć podwieczorek do pensjonatu.
Zrób coś boskiego, a ja upiekę kruche ciasteczka.
Najpierw jednak rozdziel jajka.
Nie ma problemu.
- Wszystko w porządku? - Tak, tylko...
Prosiłaś, żebym rozdzieliła jajka,
ale nie powiedziałaś, czy według rozmiaru czy wagi.
Nie jesteś piekarzem, prawda?
- Niezupełnie. - Gotowałaś kiedykolwiek?
Czasem oglądam program o gotowaniu. W siłowni.
Powinnam była się domyślić. Wyglądasz jak ona.
- Słucham? - Jak twoja mama.
Jak skóra zdjęta z Nory Langford.
O tym nie pomyślałam.
Dlaczego kłamiesz?
Nie kłamię, tylko...
robię to dla taty.
Nie chciał, żeby ktokolwiek wiedział, kim jestem.
Żeby ludzie nie traktowali mnie inaczej.
Chce, żebym czegoś się tu nauczyła.
- Naprawdę? - Tak. Proszę, nie wydaj mnie.
Jeśli Jim uważa, że to dobry pomysł,
chętnie pomogę.
Dziękuję.
- Wiedziałaś, że Jake miał żonę? - Nie.
Maklerkę z Wall Street.
Poznali się, kiedy studiował w Nowym Jorku. Szybko się pobrali.
Zostawiła go rok po ślubie dla jednego z klientów,
jakiegoś milionera.
- To okropne. - Cierpiałam razem z nim.
Bo wiesz...
kocham go jak własnego syna.
Nie chcę, żeby znów cierpiał.
Nie zamierzam nikogo skrzywdzić.
Chcę się tylko czegoś nauczyć.
Pozostało więc tylko jedno.
- Co? - Nauczyć cię piec.
Dziś w nocy spodziewamy się śnieżycy.
Apelujemy, żeby wszyscy jak najszybciej poszukali schronienia.
Spodziewamy się też mroźnego wiatru.
Najlepiej pozostać dziś w domach
i przeczekać tę wyjątkowo zimną noc.
- Super! - Ale pyszne!
Twoje pierniczki robią furorę.
- Dzięki tobie. - Tylko trochę pomogłam.
Wkrótce baked alaska to będzie dla ciebie bułka z masłem.
Gdzie jest kierownik?
Nie wiem, kapitanie. Mogę w czymś pomóc?
Skończył się miód, a rano nie było tłustej śmietany.
- To miejsce schodzi na psy. - Cóż...
Wchodźcie.
Ogrzejcie się przy kominku.
Ciociu, pomożesz?
Proszę.
- Tędy. Wszyscy się zmieszczą. - Musicie się ogrzać.
Co się dzieje?
We wschodniej części miasta nie ma prądu.
Temperatura spada, większość mieszkańców przenieśliśmy do schroniska,
ale kilka osób musieliśmy przyprowadzić tutaj.
Szeryfie, mamy problem przy Lake Shore Road.
- Przyjąłem. Muszę iść. - Jasne.
- Wychodzisz? - Po drewno do kominka.
Jak chcesz tu pomieścić tych wszystkich ludzi?
Coś wymyślę. Nie zostawię nikogo na mrozie.
Na mrozie...
- Ellie, dokąd idziesz? - Niedługo wrócę.
- Skarbie, zamarzniesz. - Poradzę sobie.
- A gdzie Ellie? - To znaczy?
- Nie pomagała ci? - Wyszła na zewnątrz?
W pośpiechu.
Wejdź.
Tu jest cieplej. Usiądź przy kominku.
- Jesteś pewna? - Tak.
Wchodź! Jesteś tu mile widziany.
- Cześć, Jake. - Baxter, wchodź.
- Nie chcę robić kłopotu. - Chodź, usiądź przy kominku.
- Przyniosę gorącą czekoladę. - Dziękuję.
- Powinnaś wysłać mnie albo szeryfa. - Byliście zajęci.
To nie są żarty. Nie jesteś odpowiednio ubrana.
Martwiłeś się o mnie.
Nieprawda.
Martwiłem się o twoje nieodpowiednie ubranie.
- O ubranie? - Tak.
Moje ubranie jest ci wdzięczne.
To kompletnie bez sensu.
Dobrze zrobiłaś. Dziękuję.
Brałam przykład z ciebie.
Wracam do kominka.
Dorzucić drewna.
- Dobrze. - Żeby było cieplej.
PENSJONAT W SNOW FALLS
Wy zajmiecie mój pokój,
a ja zostanę na dole z Baxterem.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Zostaliście tylko wy i mama z dwiema księżniczkami.
Możemy udostępnić kanapę w naszym apartamencie dla nowożeńców.
Wspaniale, dziękuję.
Odstąpię swój pokój i prześpię się na ich kanapie.
I tak mam przytępiony słuch.
Dziękuję, to miłe.
Przenocujecie w pokoju kapitana. Została Cara...
W porządku. Prześpimy się tutaj.
Przepraszam?
Chętnie udostępnię kanapę w moim pokoju.
- Nie musi pani. - Ale chcę. Są święta.
- Podziękuj miłej pani. - Dziękuję miłej pani.
Dzięki.
To tutaj. Wejdźcie.
- Jesteśmy bardzo wdzięczne. - Drobiazg.
Mamusiu, a jeśli Święty Mikołaj nas nie znajdzie?
Nie martw się, jest bystry.
A do Gwiazdki zostały jeszcze dwa dni.
Byłoby łatwiej, gdyby Dennis tu był.
To mój mąż. Pracuje w Niemczech.
Liczyłam, że zdąży wrócić na święta.
Nie wszystko można zaplanować.
Potrzyma ją pani?
Lepiej nie...
- No dobrze. - Proszę.
Lubi panią.
Śpijcie w łóżku.
- Prześpię się na kanapie. - Nie chcę nadużywać pani gościnności.
Was jest trzy, a ja jedna.
Mamo, nie mogę znaleźć Douglasa.
- A kto to? - Mój pies.
- Pies? - Pluszak. Skarbie, jesteś pewna?
Mamusiu, zapomniałaś o nim. Wiesz, że nie umiem bez niego spać.
Wiesz co? Ten miś czuje się samotny.
Może dotrzymasz mu dziś towarzystwa?
Dziękuję. Jest śliczny.
- To wam się przyda. - Dzięki.
Proszę.
- Masz nową przyjaciółkę? - Polubiła mnie. Nie wiem dlaczego.
Gdybyście czegoś potrzebowały, dajcie znać. Dobranoc.
Dobrej nocy.
Miły facet.
To prawda.
Cześć.
- Jesteś artystą. - To tylko bazgroły.
- Nie położyłaś się. - Sprzątałam. Przynieść ci coś?
Nie, dzięki.
- Powinnaś się przespać. - Pewnie tak.
Otwierasz tani sklepik?
Nie, pomagam przy kolacji z Mikołajem.
To przedmioty na aukcję. Wieloletnia tradycja.
Zbieramy pieniądze na jadłodajnię. Wielu mieszkańców miało ciężki rok.
Za to spokojnie dostaniesz parę milionów.
Możesz go zatrzymać. Mam takich więcej.
Nie wierzę!
Dziękuję. Będzie cenną pamiątką.
Nie miałem czasu, żeby pozyskać więcej ciekawych przedmiotów na aukcję,
dlatego wystawię to, co mam.
- Kiedy ta aukcja? - Pojutrze.
Wiem, o co ci chodzi, ale byłem zajęty śnieżycą.
Za to możesz dostać niezłą sumkę.
- Śliczny. Twoje dzieło? - To tylko rysunek.
Powinieneś je wystawić.
Twoja decyzja, ale wiedz, że masz duży talent.
Dziękuję.
Idę spać.
- Zawsze tak pomagasz ludziom? - Kiedy mogę.
- Ty też pomagasz. - Nie dorównuję tobie.
Baxter byłby innego zdania.
Tym razem naprawdę idę spać.
Zaczekaj.
Przejdziemy się?
- Na zewnątrz? - Tak.
- Teraz? - Tak.
- Dlaczego? - Chcę ci coś pokazać.
- Czy mogę... - Tak?
...pożyczyć coś cieplejszego?
Naprawdę nie mam odpowiednich ubrań.
Jesteś świetny w tym, co robisz, i masz prawdziwy talent.
Gdybyś zaryzykował, mógłbyś sporo osiągnąć.
Ryzyko nie zawsze się opłaca.
- No tak, Nowy Jork. - Co masz na myśli?
Jasne, ciocia Debbie...
Musiałyśmy o czymś rozmawiać podczas pieczenia.
Jestem idiotą. Niczego nie podejrzewałem.
Obracaliśmy się w innych światach.
Ona wśród wielkich pieniędzy, a ja wśród biednych studentów,
ale byłem zakochany.
Naprawdę sądziłem, że to ta jedyna.
Byliśmy na romantycznej kolacji
i nagle, przy risotto z owocami morza,
spojrzała na mnie i powiedziała: „To koniec”.
I wtedy zaczęli grać „Cichą noc”.
Za każdym razem, gdy ją słyszysz...
Wiem, głupota. Powinienem już to przeboleć.
Sama nie wiem. Pewnych rzeczy nie da się przeboleć.
- Chciałeś mi coś pokazać. - Jesteśmy prawie na miejscu.
Tędy.
- Ty to zrobiłeś? - Zaprojektowałem.
Mój kumpel wykłada rzeźbę. Jego studenci wykonali całą robotę.
- Są cudowne. - Dziękuję.
Wszyscy turyści się zachwycają.
Ja też jestem pod wrażeniem. Również artysty.
Ty też nie jesteś taka zła.
Kiedy byłam nastolatką, zmarła moja mama.
Nadal nie mogę tego przeboleć.
Przykro mi.
Dziękuję.
Pochodziła z pięknego, małego miasteczka. Takiego jak to.
Nigdy nie chciałam tam pojechać.
Za bardzo się bałam.
Po jej śmierci zaczęłam żyć tak, jakby nic się nie liczyło.
Bo tak się wtedy czułam.
W ciągu tych kilku dni...
ty...
nauczyłeś mnie, że pewne rzeczy są ważne.
Powinniśmy się teraz pocałować?
Chyba tak.
Nie mogę!
Przepraszam.
Nie... To ja przepraszam. Mówiłaś o mamie i...
Ja nie...
- Jesteś miłym facetem... - Niezbyt.
- Wyciągnąłem cię tu na darmo. - Nieprawda.
Te rzeźby są cudowne, podobnie jak twoje towarzystwo, ale...
powinnam już iść.
Dobranoc, Jake.
- Nie w tę stronę. - Wiem.
Co ty wyprawiasz?
Dzień dobry.
- Gotowa na dzisiejszą lekcję? - Zrobisz mi przysługę?
Starczy!
Powiedz panu Martinowi z galerii, że ja cię przysłałam.
Dobrze. Dziękuję.
- Kluczyki. - Jasne.
Powodzenia.
PRZEKAŻ DAROWIZNĘ NA AUKCJĘ
- Cicha aukcja? - Na kolacji z Mikołajem.
- Przekazałem już datek. - To dla tutejszych mieszkańców.
W ten sposób pomoże pan swoim znajomym i sąsiadom.
- Płacę spore podatki. - Proszę, są święta.
- Niczego pani nie wskóra. - Proszę. Dostanie pan pierniczki.
- Słodycze to za mało. - Postąpi pan słusznie.
SKLEP KOMPUTEROWY
STAN DOBREGO SAMOPOCZUCIA
Załatwione.
Do jutra przywrócą zasilanie.
- Dzięki za pomoc. - Drobiazg.
Cześć.
Cześć. A to co?
Przedmioty na aukcję.
Ufundowane przez lokalnych właścicieli sklepów.
Żartujesz? Sama to zebrałaś? Jak?
Przydało mi się długie doświadczenie...
w biznesie piekarniczym.
Piekarniczym?
Znasz powiedzenie: „Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby”?
- Nie wiem, co powiedzieć. - „Dziękuję” byłoby na miejscu.
Dziękuję.
Przyjazne to miasteczko.
Gray?
Co tu robisz?
Słyszałem o śnieżycy i postanowiłem przybyć na ratunek.
Ale wygląda na to, że sobie radzisz.
Myślałem, że drogi są zamknięte.
- Widocznie je otworzyli. - Są otwarte.
Gray, to jest Jake Collins, kierownik pensjonatu.
Jake, to mój narzeczony, Gray.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Paul Greenleaf, szeryf Snow Falls. W razie czego, proszę dzwonić.
Dziękuję, sam potrafię się wszystkim zająć.
- Kochanie, chcesz zobaczyć pensjonat? - Z przyjemnością.
Miło było poznać.
Przyjemniaczek.
- Nie musiałeś być nieuprzejmy. - Przepraszam.
Facet obściskiwał moją narzeczoną.
Dziękował mi za pomoc w zorganizowaniu aukcji charytatywnej.
Miałaś tylko dostarczyć listy, a nie zabawiać się w Matkę Teresę.
Wynośmy się stąd.
Nie mogę. Wujek Zeke jeszcze nie wrócił.
Wujek Zeke! Znów te twoje tradycje. A co z naszymi tradycjami?
- Za 24 godziny mamy samolot. - Zróbmy tak.
Jeśli wujek nie wróci do rana, wyjedziemy.
Zostawię listy na recepcji i jakoś wytłumaczę to ojcu.
Co mam robić do rana?
Na pewno jesteś zmęczony podróżą. Zdrzemnij się w moim pokoju.
Dołączę do ciebie, jak tylko pomogę przy świątecznym podwieczorku.
Jeszcze jedno, nie nazywam się Ellen Langford,
- tylko Ellie London. - Ellie London?
- Ellie London. - Dobra.
- Pa. - Kapuję.
Świąteczny podwieczorek?
Mogę w czymś pomóc?
Debbie przysłała mnie po samochód.
No tak, świąteczny podwieczorek.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Przepraszam za Graya. Nie chciał być niemiły. Taki już jest.
Pewnie zachowałbym się tak samo.
Jakoś wątpię.
Posłuchaj...
Jeśli chodzi o wczoraj, chcę przeprosić.
Wiedziałem, że jesteś zaręczona. Nie powinienem był cię całować.
To nie tylko twoja wina.
Od początku byłaś szczera. Powinienem był to uszanować.
- Chodzi o to, że... - Jake...
Wysłuchaj mnie.
Dawno nie poznałem nikogo, komu mógłbym zaufać.
Ty jesteś inna, szczera.
Miło było znów tak się poczuć. Zagalopowałem się. Przepraszam.
Zostaniemy przyjaciółmi?
Piąteczka? Dobra, przyjaciele.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jake!
Zaczekaj.
Co jest?
I już.
Myślałem, że elfy mają związek zawodowy.
Nie łamiecie jakiegoś prawa zawodowego?
Nie można was spuścić z oka.
Żartowałem.
Poradzicie już sobie? W porządku.
Pochodzę z rodziny cukierników,
ale w życiu nie jadłem tak pysznych pierniczków.
Naprawdę? Dziękuję.
- Bon appétit. - Dziękuję.
- Cześć. - Cofnęliśmy się w czasie?
- Tu nie ma zasięgu. - Pierniczek na poprawę humoru?
- Wiesz, że nie jem słodyczy. - Sama je upiekłam.
- Ty? Serio? - Tak trudno w to uwierzyć?
Z Imprezowej Dziedziczki stałaś się przykładną gospodynią?
Przestań, tutaj nikt nie wie, kim jestem.
Bawisz się w kelnerkę?
Skończyły mi się pieniądze.
Pomagam w zamian za gościnę.
Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie albo do ojca?
Powiedziałam, że poradzę sobie sama. Mówiłam poważnie.
Traktują mnie tu jak zwyczajną dziewczynę. Podoba mi się to.
Zaczynasz mnie przerażać.
- Dziękuję. - Pysznie wygląda.
- I co myślisz? - Myślę, że...
możesz udawać milutką, zwyczajną dziewczynę, ale uwierz mi,
nigdy nie będziesz jedną z nich.
Poszukam zasięgu.
Grudzień 1981 roku. Zeke, udało nam się.
Faceci, którzy nie potrafią okazywać uczuć,
założyli firmę, która pomaga innym w ich wyrażaniu.
Za wspaniały pierwszy rok i naszą przyjaźń. Jim.
Grudzień 1982 roku.
Miałeś nosa, żeby otworzyć nasz pierwszy sklep,
ale to ja wskazałem Billa Parcellsa na trenera. Giganci, do boju!
Grudzień 1983 roku. Firma się rozwija, a nasza Ellie rośnie.
Chce zostać gimnastyczką. Traktuje to poważnie.
Wyrośnie z niej silna, młoda kobieta.
Grudzień 1996 roku. Kolejny rekordowy rok.
Może powinniśmy pomyśleć o sprzedaży w sieci.
Mogłoby się udać.
Przykro mi z powodu choroby Nory, ale to silna kobieta.
Z pomocą twoją i Ellie na pewno z tego wyjdzie.
Nora nie żyje od jakiegoś czasu,
a ja nadal wołam ją, kiedy wracam do domu.
Nie wiem, jak bym to przetrwał, gdyby nie Ellie i twoja przyjaźń.
Wesołych Świąt.
Proszę.
Mama mówi, że skończyła się gorąca czekolada.
- Za chwilę przyjdę. - Płakałaś?
Troszeczkę.
Mnie pomógł.
Dziękuję.
Whisky z lodem. Albo bez.
No proszę, pan kierownik.
No proszę, narzeczony.
- Podoba ci się nasze miasteczko? - Bardzo.
Zwłaszcza fakt, że będę spał na łóżku polowym w korytarzu.
Nie świętujesz z innymi?
Każdy potrzebuje przerwy, nawet od świąt.
Coś o tym wiem.
Moja rodzina nie przejmowała się tradycjami.
Woleli kupować kolejne gadżety.
Rozumiem.
Gratuluję.
W życiu nie sądziłem, że Ellen Langford będzie piekła ciasteczka.
- Myślałem, że tym się zajmuje. - Pieczeniem?
- Żartujesz, prawda? - Ellen Langford?
Córka Jima Langforda?
Właściciela Dla Domu od Serca?
Zapomnij, że cokolwiek powiedziałem, dobra?
Jasne.
Wesołych Świąt!
WYSZUKIWANIE: CÓRKA LANGFORDA
IMPREZOWA DZIEDZICZKA RUJNUJE BAL
Ellen Langford...
Znów dałem się oszukać.
Masz wszystko?
- Wzięłaś ładowarkę? - Tak.
- Czas się pożegnać. - Wracacie do domu.
- Nie wiem, jak dziękować. - Już podziękowałaś.
Dotrzymałyście mi towarzystwa podczas śnieżycy.
Ktoś chce iść z wami do domu.
- Co się mówi? - Dziękuję.
Przepraszam, ale musimy już iść, bo dziś przychodzi Święty Mikołaj.
Jasne. Wesołych Świąt.
Dziękuję. Do widzenia.
Livy, otwórz drzwi. Dzięki!
Zaniosę walizki, chyba że kręgosłup mi wysiądzie.
Oby na Maui mieli lepszą obsługę.
- Wyjeżdżasz? - Na to wygląda.
Jakieś wieści od Zeke'a? Nie dzwonił?
Przykro mi.
Przekażesz mu to?
Nie mogę, przepraszam.
- Jak to? Dlaczego? - Zgodnie z napisem na tabliczce.
„Obsługa nie odpowiada za cenne przedmioty”.
Dla mieszkańców tego miasteczka te listy są bardzo cenne.
Twój rachunek. Zapłaci twój narzeczony?
Czy mam go przesłać do firmy Dla Domu od Serca?
- Ty wiesz. - Tak.
Zasięg jest kiepski, ale mamy dostęp do Internetu.
- Biedna ta choinka. - Jake...
Zapomnij o rachunku.
To zaszczyt gościć u nas Imprezową Dziedziczkę.
Nie chciałam cię okłamać, ale nie mogłam nikomu powiedzieć.
- Zrozum. - Rozumiem doskonale.
Właśnie dlatego wyjechałem z Nowego Jorku. Przez ludzi takich jak ty.
Wesołych Świąt, panno Langford.
Ellie! Wyjeżdżasz? W Wigilię?
- Muszę wracać do miasta. - Szkoda.
Miałam nadzieję, że przyjdziesz na dzisiejszą kolację.
Jake też na to liczył.
Dziękuję. Za wszystko.
Mam coś dla ciebie.
- Nie musiałaś. - Twoje własne rękawice kuchenne.
Debbie...
Dziękuję. Są piękne.
Wesołych Świąt, skarbie. Pamiętaj o nas.
- Wesołych Świąt. - Pozdrów tatę ode mnie.
Pozdrowię. Dziękuję, że mnie nie wydałaś.
Obiecałam ci.
Pamiętaj tylko, że niektóre sekrety za bardzo nas przytłaczają.
Muszę już iść.
Cześć.
Jest tu ktoś? Jake?
Chcesz pogadać?
Powinniśmy zdążyć się spakować i dojechać na lotnisko.
- Nie ma go. - Czego?
Listu. Są wszystkie od 1981 roku, ale brakuje tegorocznego.
- Może twój ojciec go nie napisał? - Na pewno napisał.
Pojechałam do Snow Falls, żeby dostarczyć go osobiście.
Pomyślałam, że wyślę kuriera z lotniska.
Pewnie został w pensjonacie. Musimy zawrócić.
- Spóźnimy się na samolot. - Muszę odzyskać ten list.
Wiesz co? Byłem cierpliwy, ale mam dość.
To tylko głupie listy. Kogo one obchodzą?
- Nie myślisz tak. - Przeciwnie.
Mam powyżej uszu przesłodzonych tradycji twojego ojca.
Możemy o tym zapomnieć i cieszyć się urlopem?
- Musimy zatankować. Sterowanie głosowe. - Czekam na polecenie.
- Znajdź stację benzynową. - Wyszukiwanie stacji benzynowej.
Twój chłoptaś z pensjonatu znajdzie list i odeśle ci go do biura.
Wie, jakie to ważne dla twojego ojca.
Całe to miasteczko czci jego firmę.
Skąd pomysł, że wie, kim jest mój ojciec?
- Skąd wie, kim ja jestem? - Wygadałem się.
- Dlaczego? - Niechcący.
I tak by się dowiedział. Kogo obchodzi, co ci ludzie myślą?
Mnie obchodzi!
Dlatego tam pojechałam! Żeby się od nich czegoś nauczyć!
Czego możesz się nauczyć od bandy prostaków?
Kochanie, nie pasujesz do nich. Przecież to wiesz.
Możliwe.
Do ciebie też nie.
Nie wygłupiaj się. Dokąd idziesz?
- Wracam do Snow Falls. - Niby jak?
Autobusem.
A co z Maui?
Jedź sam. Będziesz miał odpowiednie towarzystwo.
Wesołych Świąt!
Dziękujemy bardzo. Teraz zrobimy małą przerwę.
Zjedzcie coś pysznego, bawcie się i zwiedźcie domek Świętego Mikołaja.
Po przerwie gość specjalny.
A oto i Święty Mikołaj!
Wesołych Świąt!
Witaj, Mikołaju!
CICHA AUKCJA
Jake...
Wiem, że nie masz ochoty mi pomagać...
ale zgubiłam w pensjonacie jeden z listów.
- Widziałeś go? - Nie, przykro mi.
- Na pewno? - Tak.
Narzeczony czeka w samochodzie?
Nie lubi bratać się ze zwykłymi ludźmi?
Pewnie jest już w Nowym Jorku. Zresztą nie obchodzi mnie to.
Naprawdę.
Śmiały krok.
Czasem warto zaryzykować.
Nie wiem...
czego ode mnie oczekujesz.
Oprawiłeś je. Dobry pomysł.
Z początku nie chciałam tu przyjeżdżać.
Nawet bardzo.
Nie chciałam, żeby coś przypominało mi tęsknotę za mamą.
Ale wtedy poznałam mieszkańców i ciebie.
Pomyślałam, że nawet jeśli nie można czegoś przeboleć,
może łatwiej jest, kiedy nie jesteś w tym sam.
Masz kogoś, komu...
ufasz.
Nie możesz...
Jeśli nie jest pani zainteresowana aukcją,
proszę nie blokować miejsca.
Ile to jest warte?
Ekspertka od prezentów mówiła, że przynajmniej milion dolarów.
Sprzedane.
Ekspertka od prezentów?
Proszę o uwagę.
Święty Mikołaj ma dla nas wyjątkową wiadomość.
Dziękuję wszystkim za przybycie i za udział w aukcji.
Dzięki waszej hojności
Boże Narodzenie w Snow Falls będzie dla wielu osób naprawdę wyjątkowe.
Zanim wrócimy do zabawy, przeczytam szczególny list.
Dostaliśmy go od przyjaciela naszego miasta.
Prosił, żebym go dziś odczytał.
„Grudzień 2017 roku.
- Drogi Zeke'u”... - Wujek Zeke.
„Cóż, stary przyjacielu, nadszedł czas,
żebym zrezygnował ze stanowiska prezesa Dla Domu od Serca
i z twoim błogosławieństwem
przekazał zarządzanie firmą
idealnej kandydatce,
- mojej córce Ellen”. - To Ellen Langford!
„Wysyłam ją do Snow Falls incognito,
żeby zamiast wyjątkowego traktowania...
doświadczyła życia
wśród wspaniałych mieszkańców naszego miasteczka.
Chcę, żeby poznała wartość najważniejszych wartości w życiu.
Tradycji, przyjaźni...
i miłości.
To najwspanialsze prezenty,
jakie możemy wzajemnie sobie podarować.
Wesołych Świąt”.
Gratuluję, skarbie. Nie znam lepszej kandydatki.
Trzymałeś się z daleka, żebym poznała wszystkich?
I żeby oni poznali ciebie, prawdziwą ciebie.
Beze mnie i twojego ojca.
Wyjechałam. Skąd wiedziałeś, że wrócę?
Nie wiedzieliśmy, ale wierzyliśmy w ciebie.
Cieszę się, że słusznie.
Nie bardziej niż ja.
- Patrzcie! - Inaczej przyjechałbym na darmo.
- Tata? - Chodź do mnie.
Przepraszam, że nie doręczyłam listu osobiście.
Nie masz za co przepraszać.
Nie mogłabyś go dostarczyć, nawet gdybyś chciała.
Wysłałem go Zeke'owi wcześniej,
żeby wiedział, co się dzieje.
Dlaczego po prostu nie zadzwoniłeś?
Bo w tych listach zapisujemy najważniejsze wydarzenia z naszego życia.
Tegoroczne jest wyjątkowe.
Poza tym prawdziwym sprawdzianem było to,
czy skradniesz serca mieszkańców.
Udało ci się.
Tylko profesjonalistka mogła mnie nakłonić do przekazania darowizny.
Tato, pokażę ci aukcję.
To przedmioty z lokalnych sklepów. Wyjątkowe, piękne rzeczy.
- Sama to zorganizowałaś? - Tak.
Za rok możemy urządzić aukcję z wyjątkową kolekcją przedmiotów z miasta,
w którym wszystko się zaczęło.
Nazwiemy ją „Prezenty od serca ze Snow Falls”.
Doskonały pomysł, pani prezes.
Ale zapomnijmy dziś o pracy. Jest Wigilia.
- Ktoś chce się z tobą przywitać. - Przepraszam.
- Debbie, jak się masz? - Miło cię widzieć.
Obiecałam wam wyjątkowego gościa.
Oto i ona. Zaśpiewa z nami Debbie Collins.
Dziękuję, jesteście bardzo mili.
Dawno nie śpiewałam, ale w końcu mamy święta.
Przepraszam panią?
Wiem, że jest pani sławną, czy raczej niesławną Imprezową Dziedziczką,
ale może zatańczy pani ze zwyczajnym chłopakiem?
To dla mnie zaszczyt.
Powinniśmy się teraz pocałować?
Chyba tak.
ŚWIĄTECZNY SPADEK
Napisy: Edyta Kutner